அத்வைதம் கூறும் மூன்று அவஸ்தைகள்

 

அத்வைத வேதாந்தம், மனித வாழ்க்கையையும், அதன் அனுபவங்களையும் ஆழமாகப் பார்க்கும் ஞானபாரம்பரியம்.
நாம் அனைவரும் தினமும் மூன்று நிலைகளில் (அவஸ்தைகள்) செல்கிறோம்:

  • விழிப்புநிலை

  • கனவுநிலை

  • நித்திரைநிலை

இந்த மூன்றையும் ஆதாரமாக கொண்டு, அத்வைதம் ஒரு அதீத உண்மை — தான் யார் என்பதற்கான ஞானத்தை அளிக்கிறது.


1. ஜாக்ரத் (விழிப்பு) அவஸ்தை

இது நாம் உணர்வுகளின் மூலமாக உலகத்தை அனுபவிக்கிற நிலை.

இங்கே:

  • உடல், இन्द्रியங்கள், மனம் ஆகியவை செயல்படுகின்றன.

  • 'நான் உடல்', 'இது உலகம்', 'அவன் நண்பன்' என்பவை எல்லாம் இங்கே உருவாகின்றன.

  • கர்மா (செயல்) நடக்கிறது.

  • பந்தமும் (பிணைப்பு) இங்கே துவங்குகிறது.

இது ஒருவகையில் வியாவஹாரிகம் – உலகியல்பான உண்மை.


2. ஸ்வப்ன (கனவு) அவஸ்தை

இது விழிப்பு நிலையில் உள்ள அனுபவங்களின் சின்னங்களால் உருவான "உள்ளக உலகம்".

இங்கே:

  • உடலை பயன்படுத்தவில்லை.

  • ஆனால் மனம் செயலில் உள்ளது.

  • விழிப்பு நிலையில் சேமித்த நினைவுகள், ஆசைகள், பயங்கள் இங்கு உருவமடைகின்றன.

  • வெளி உலகம் இல்லாமல் உள்ளே ஒரு உலகம் உருவாகிறது.

அதாவது, இது பிரதிபாஸிகம் – இழிபட்ட/மாயையான உண்மை.


3. ஸுஷுப்தி (ஆழ் நித்திரை) அவஸ்தை

இது ஒருவருக்கும் ஞானமும், கனவும் இல்லாத, ஆனால் பூரண அமைதியுடனான நிலை.

இங்கே:

  • எண்ணங்கள் இல்லை

  • புலன்கள் செயலற்றவை

  • "நான்" என்ற உணர்வும் இல்லாதது

  • ஆனாலும், இந்த நிலையையும் பின்னால் நாம் "நான் நித்திரையில் இருந்தேன், எந்ததும் தெரியவில்லை" என்று ஞாபகப்படுத்துகிறோம்

அதாவது, அறிவும், அறியப்படாததுமாக இருந்த நிலை இது.

இது ப்ராஜ்ஞ்யன் என்ற தன்மையின் நிலை – Pure potentiality.


4. துரிய (நான்காவது) – மூன்றுக்கும் அப்பால்

மூன்று நிலைகளும் மாற்றமடையும். ஆனால், அவற்றை தாண்டியும், பின்புலமாகவும், என்றும் இருக்கின்ற துரிய நிலைதான் அத்வைத ஞானம் கூறும் சுத்த சாக்ஷி.

துரியம் என்பது:

  • விழிப்பையும், கனவையும், நித்திரையையும் பார்க்கும் சாக்ஷி

  • அதுவே நம்மை என்றும் ஆதரிக்கிறது

  • மாற்றமற்றது, தூயது, சத்தியம்

  • இது தான் ஆத்மா, இது தான் பிரம்மம்

ஊபநிஷத்துகள் துரியத்தை “நிஷ்ப்ரபஞ்சம், நிஷ்ப்ரபஞ்சாதீதம், சாந்தம், சிவம், அத்வைதம்” எனக் கூறுகின்றன.


5. மண்டூக்ய உபநிஷத்து – அவஸ்தைகளின் தூணாகிய பிரமாணம்

மூன்று அவஸ்தைகள் + துரியம் – இவை அனைத்தையும் சுருக்கமாகவும், ஆழமாகவும் விவரிக்கிற உபநிஷத்து:

மண்டூக்ய உபநிஷத்து

இது கூறுவது:

"அத்வேதம் எனும் ப்ரஹ்மம் – இந்த மூன்றையும் ஆதரிக்கிற, ஆனால் எதனாலும் பாதிக்கப்படாத துரியம்."


6. அவஸ்தா திரயா வழியாக ஆத்ம ஞானம்

தினமும் நாம் மூன்று நிலைகள் கடந்து செல்கிறோம் –
இவை யாவும் மாற்றம் அடைகின்றன.
ஆனால், அவற்றை மாற்றமின்றி பார்க்கும் சாக்ஷி மட்டும் எப்போதும் அதேபடி உள்ளது.

அந்த சாக்ஷி தான் – "நான்", ஆத்மன்.
அது தான் – அகண்ட சத்தியமான பிரம்மம்.


முடிவுரை

மூன்று அவஸ்தைகள், ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையை மாற்றி அமைக்கும் முக்கியமான ஞானவழிகள்.
அவை மூன்றும் மாயையாகும். ஆனால், அவற்றிற்கும் அப்பாலாக இருப்பவன் தான் நிஜ ஸ்வரூபம்.

நாம் கனவில் கனவைக் கண்டால் – நாம் கனவு அல்ல.
நாம் விழிப்பில் உலகத்தை கண்டாலும் – நாமே உலகம் அல்ல.
நாம் நித்திரையில் எதுவும் அறியாதபோதும் – நாமே அறியாதது அல்ல.

நாம் அவற்றைக் கடந்து நிற்கும் சாக்ஷி – அது தான் ஆத்மா – அது தான் துரியம் – அது தான் நம்முடைய உண்மையான நாம்.

விருத்தி – மனத்தின் சுழற்சி

 மனித வாழ்க்கையின் மையம் – மனம்.

அந்த மனம் செயல்படுவது எப்படி?
அதில் எழும் எண்ணங்கள், உணர்வுகள், அனுபவங்கள் என்ன?
அவற்றை அத்வைத வேதாந்தம் ஒரு வார்த்தையில் குறிப்பிடுகிறது – விருத்தி (Vṛtti).
இந்தக் கட்டுரையில், "விருத்தி" என்ற இந்த ஆழ்ந்த தத்துவச் சொல் என்ன அர்த்தம் கொண்டது, அது எப்படி செயல்படுகிறது, ஞானத்தில் அதன் பங்கு என்ன என்பதை விரிவாகக் காண்போம்.


1. விருத்தி என்றால் என்ன?

விருத்தி என்பது மனதில் எழும் சிந்தனையின் அல்லது அனுபவத்தின் ஒரு வகையான வடிவம்.
இது மனத்தின் "சலனமாக" (modification) செயல்படுகிறது.

சங்கிருதத்தில்:

  • "வ்ரு" (√vṛ) என்ற வேர்சொல் – வளர்தல், விரிவாகுதல் என்பதைக் குறிக்கிறது.

  • "விருத்தி" என்பது வளர்ந்து வெளிப்படும் நிலை.

மனம் எப்போது ஒரு பொருளை நினைக்கிறது, பார்க்கிறது, அனுபவிக்கிறது – அப்போது அந்த பொருளின் உருவத்தைக் கொண்டு மனம் மாற்றமடைகிறது.
அந்த மாற்றமே – விருத்தி.


2. விருத்தியின் இயல்பு – உதாரணங்கள் மூலம்

  • நான் ஒரு மலையைப் பார்க்கிறேன் – மலைவிருத்தி

  • ஒரு இசையை கேட்கிறேன் – இசை விருத்தி

  • ஒரு யோசனை தோன்றுகிறது – சிந்தனை விருத்தி

  • துக்கம், சந்தோஷம் போன்ற உணர்வுகள் – பவனாவிருத்திகள்

இவ்வாறு, ஒவ்வொரு மனக்கணமும் ஒரு விருத்தியாக செயல்படுகிறது.
விருத்தி இல்லாமல் மனம் செயல்பட முடியாது.


3. அத்வைதத்தில் விருத்தியின் பங்கு

அத்வைத வேதாந்தத்தில், அனைத்து அறிவும் விருத்தி மூலமாகவே வருகிறது.
எந்தவொரு அறிவும் மனத்தில் ஒரு விருத்தி ஏற்படாமல் நேரடியாக தோன்ற முடியாது.

மனத்தில் தோன்றும் அந்த விருத்தியே, சத்துரூபமான சாக்ஷியைப் பிரதிபலிக்கிறது.
அதுவே நாம் "அறிந்து" கொண்ட அனுபவமாகிறது.

அதாவது,

விருத்தி + சாக்ஷி (ஆத்ம ஞானம்) = அறிவு


4. விருத்தியின் வகைகள்

அத்வைதம், விருத்திகளை பல வகைகளாக வகைப்படுத்துகிறது:

(i) பிரத்தியக்ஷ விருத்தி

நேரடியாக உணர்வுகள் மூலம் பெறப்படும் அறிவுகள் (இருள், ஒலி, வடிவம் ஆகியவற்றைப் பற்றி)

(ii) அனுமான விருத்தி

தெரிந்தவை மூலம் தெரிக்கப்படுவன (புகை → நெருப்பு)

(iii) அகண்டாகார விருத்தி

உண்மையான ஞானம் ஏற்படும் உச்சமான மனநிலை. இது எல்லை இல்லாத பிரம்மத்தை பிரதிபலிக்கும்.

(iv) ஸ்ம்ருதி விருத்தி

நினைவுகள், நினைத்துப் பார்ப்பது.


5. மனம் – கண்ணாடி; விருத்தி – பிரதிபலிப்பு

ஒரு கண்ணாடியில் ஒளி விழும்போது பிரதிபலிக்கிறது.
அதேபோல், சுத்த சாக்ஷி (ஆத்மன்) என்ற ஒளி மனத்தில் விழும்போது,
விருத்தி ஏற்பட்டு அந்த பொருள் பற்றி நமக்குத் தெளிவு வருகிறது.

ஆனால் மனம் சுத்தமாக இல்லையென்றால் – விருத்தியும் சிதைந்ததாக இருக்கும்.
அதனால், யோக சாஸ்திரம், வேதாந்தம் – "மனத்தை சுத்தமாக்கு" என வலியுறுத்துகின்றன.


6. சித்தபட்ட மனத்தில் ஏற்படும் விருத்தி

மனத்தின் சுத்தம் என்பதே –

  • ராக-த்வேஷங்கள் நீங்கிய மனம்

  • விருப்ப/வேட்கைகள் குறைந்த மனம்

  • ஒருமுகப்படுத்தப்பட்ட மனம்

அந்த மனத்தில் ஏற்படும் விருத்திகள் – சத்த சித்த ஆனந்தத்தின் பிரதிபலிப்பாக இருக்கும்.
அவை தான் ஞான விருத்திகள்.


7. விருத்தி – முக்திக்கான கதவா?

அது வெறும் சிந்தனை என்றால், அது பந்தமாகும்.
அது ஞானத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தால், அது விடுதலைக்கான வழியாகும்.

அதாவது,

  • விக்ஞானமய விருத்தி → பந்தம்

  • அகண்டாகார விருத்தி → மோக்ஷம்

இது தான் அத்வைத வேதாந்தத்தின் மெருகான செய்தி.


முடிவுரை

விருத்தி என்பது மனத்தின் ஒரு செயல்பாடு மட்டுமல்ல;
அது ஞானத்தின் கதவாகவும் இருக்க முடியும்.
அது நம்மை வஸ்து நிச்சயத்திற்கும், சாக்ஷாத்காரத்திற்கும் வழிவகுக்கலாம்.

நாம் எந்த விருத்தியை வளர்க்கிறோம் என்பது தான் – நம்மைச் shape பண்ணுகிறது.

விருத்தி வேரே – வெற்றியும் வீழ்ச்சியும்.

அகண்டாகார விருத்தி – ஞானத்தின் உச்ச நிலை

 

மனித மனம் என்பது நெடுங்காலமாகவே தத்துவவாதிகளுக்கும் ஆன்மீக சிந்தனையாளர்களுக்கும் ஆராய்ச்சி பொருள். அத்வைத வேதாந்தத்தில், மனத்தின் செயல்பாடுகள் விருத்திகள் (vṛttis) என்றழைக்கப்படும். இவை எண்ணங்கள், அனுபவங்கள், உணர்வுகள் போன்றவையாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்த எண்ணவிருத்திகளுக்கெல்லாம் கடந்த ஒரு உச்சமான மனநிலை உள்ளது. அதுவே அகண்டாகார விருத்தி.

இது யதார்த்த ஞானத்தை (Self-knowledge) பெறும் காலத்தில் ஏற்படும் ஒரு விசேஷமான நிலை. இந்த கட்டுரையில், அந்த அகண்டாகார விருத்தி என்ன, அது எப்போது ஏற்படுகிறது, அதன் தன்மை என்ன என்பவற்றை ஆழமாக ஆராய்வோம்.


விருத்தி – ஒரு முன்னோட்டம்

மனதில் ஒரு பொருள் குறித்து சிந்தனை எழும்பும் போது, அந்த எண்ணத்தையே விருத்தி என அழைக்கின்றனர்.
உதாரணமாக, நாம் ஒரு மலையைப் பார்க்கிறோம். அந்த மலையின் உருவம் எப்படியோ, அதே உருவத்தைக் கொண்டு ஒரு மனவெளிப்பு ஏற்படுகிறது. இதுவே "மலைவிருத்தி".
இவ்வாறு ஒவ்வொரு விருத்திக்கும் ஒரு ஆகாரம் (உருவம்/தன்மை) உள்ளது.


அகாரம் இல்லாத விருத்தி?

பொதுவாக எந்தவொரு விருத்திக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவம் அல்லது பிம்பம் இருக்கும். ஆனால், அந்த உருவம் உடைந்துவிடும் போது – எதையும் பற்றிய உருவம் இல்லாத, ஆனால் பேரறிவாக மட்டுமே நிலைக்கும் ஒரு நிலை உண்டாகிறது. அதுதான்:

அகண்டாகார விருத்தி
(அகண்டம் = உடைந்ததில்லை; ஆகாரம் = உருவம்; விருத்தி = சிந்தனை/மனநிலை)

இதில், மனம் தனித்த தன்மையுடன் அல்லாது, முழுமையாக, எல்லை இல்லாமல் அகண்ட சத்தியத்தையே பிரதிபலிக்கும். இது தான் சத்த சித்த ஆனந்த ச்வரூபமான பிரம்மத்துடன் மனம் ஒன்றாதல்.


இது எப்போது ஏற்படுகிறது?

பயிற்சி, சுருக்கமான விவேகம், ச்ரவணம் – மனனம் – நிதித்யாசனம் மூலமாக, ஒருவர் ஆத்ம ஞானத்தில் நிலைபெறும்போது,
அவருடைய மனத்தில்:

  • எதையும் பற்றிய உருவங்கள் உடைந்து விடுகின்றன

  • 'நான் – இது' என்ற இரண்டிணை விலகுகிறது

  • சுத்த சாக்ஷாத்காரமான "அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி" என்ற உணர்வு நிலைபெறுகிறது

அதிகாலையிலுள்ள பசுமை ஒளிபோன்று, மெதுவாக, ஆனால் உறுதியான ஒரு உணர்வாக, இந்த அகண்டாகார விருத்தி ஏற்படுகிறது.


அகண்டாகார விருத்தியின் தன்மை

  1. அது இறுதியான விருத்தி – அதன் பிறகு வேறு எந்த சிந்தனையும் தேவை இல்லை.

  2. அது ஆத்ம ஜ்ஞானத்தை பிரதிபலிக்கின்றது – அறிவு சுயமே மனத்தில் பிரகாசிக்கிறது.

  3. அது மாயையை ஒழிக்கின்றது – ஏனெனில், இது மாயையின் மூலமான 'இரண்டிணை' யைத் தகர்த்து விடுகிறது.

  4. அது ஆத்மனுடன் ஒன்றுகிறது – பிரம்மத்தை உருவமற்ற, எல்லையற்ற சாக்ஷியாக உணருகிறது.


முனிவர்கள் கூறும் விளக்கங்கள்

சங்கரர், சுரேஸ்வராசாரியர் போன்றவர்கள் இந்த விருத்தியை 'ஞானத்தின் அகில வடிவம்' என்று வர்ணிக்கின்றனர்.
சங்கரர், பிரம்மசூத்ர பாஷ்யத்தில் இதை இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:

"ஞானம் என்பது பிரம்மத்தின் இயல்பே; ஆனால் அந்த ஞானம் மனத்தில் பிரதிபலிக்கும் போது அகண்டாகார விருத்தியாகவே தோன்றுகிறது."


அத்வைத சாதகருக்கான நோக்கம்

ஒரு சாதகர் அகண்டாகார விருத்தி அடைவதற்காகவே:

  • விவேகம் – நித்யம் – அநித்யம் இடையே வேறுபாடறிதல்

  • வைகரியம் – விருப்பங்களை விலக்குதல்

  • ஷட்சம்பத் – மன நிலையை அமைதியுறுத்துதல்

  • முமுக்ஷுத் – மோக்ஷத்திற்கான தீவிர ஆசை
    போன்ற நால்வித சாதன சதுஷ்டயங்களை வளர்க்கிறார்.

இந்த சாந்தமான மனமே பிரம்மத்தை பிரதிபலிக்கத் தகுதியான கண்ணாடியாகிறது. அப்போதுதான், அகண்டாகார விருத்தி எனும் சுத்தமான ஞானம் ஒளிர்கிறது.


முடிவுரை

அகண்டாகார விருத்தி என்பது சாதாரண சிந்தனை அல்ல. அது ஒரு அறிவின் விளக்கம். உண்மையான அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி அனுபவத்தின் வெளிப்பாடு. இது தான் ஞானம் – இது தான் மோக்ஷம் – இது தான் ஆத்மார்த்தமான அனுபவம்.

அது வார்த்தைகளால் முற்றிலும் விவரிக்க முடியாதது. ஆனால் நம்முடைய ப்ரயத்நங்களால் அதற்கருகில் நாம் சென்று, உணரலாம்.

உபாதான காரணம் மற்றும் நிமித்த காரணம் – காரணங்களைப் பற்றிய ஒரு பார்வை

 

மனிதன் எதையும் பார்த்தால் ஒரு கேள்வி எழுகிறது:
"இது எப்படிச் சரிகிறது?"
அல்லது, "இதற்குக் காரணம் என்ன?"

இந்தக் கேள்வி வாழ்க்கையின் அனைத்துத் துறைகளிலும் – விஞ்ஞானத்தில், தத்துவத்தில், ஆன்மிகத்தில் – அடிக்கடி எழுகிறது. ஆனால் அத்வைத வேதாந்தம் இந்தக் கேள்விக்கு அளிக்கும் பதில்கள் ஆழமானவை. அதில் முக்கியமானவை இரண்டு:

  1. உபாதான காரணம் (Upādāna Kāraṇam)

  2. நிமித்த காரணம் (Nimitta Kāraṇam)


1. உபாதான காரணம் என்றால் என்ன?

உபாதானம் என்பது ஒரு பொருள் உருவாக பயன்படும் மூலப் பொருள்material cause.

உதாரணமாக, ஒரு மண் பானையை எடுத்துக்கொள்வோம். பானையை உருவாக்கும் மூலப்பொருள் மண். அந்த மண் இல்லாமல் பானை உருவாக முடியாது. எனவே, மண் என்பது பானையின் உபாதான காரணம்.

அதேபோல், இந்த உலகம் என்னைச் சுற்றி இருக்கிறது. இந்த உலகம் உருவாகியதற்கும், இயங்குவதற்கும் ஏதோ ஒரு மூலப்பொருள் இருக்க வேண்டும். அதைத்தான் வேதாந்தம் பிரம்மம் என்று கூறுகிறது.
அதாவது, பிரம்மமே உலகத்தின் உபாதான காரணம். பிரம்மம் இல்லாமல் உலகமே இல்லை.


2. நிமித்த காரணம் என்றால் என்ன?

நிமித்தம் என்பது உருவாக்குவதற்கான பணிசெய்யும் காரணம்efficient cause.

முந்தைய உதாரணத்தைப் பாருங்கள். பானையை உருவாக்கும் கையாலானவன் யார்? கும்பாரன் (potter). அவனே அந்த உருவாக்கச் செயலுக்குப் பின்னிலுள்ள நிமித்த காரணம்.

அதாவது, உருவாக்கத்தைத் தொடங்கும், வடிவமைக்கும், இயக்கும் செயல்பாட்டாளி – அதுவே நிமித்த காரணம்.

அதே போல, இந்த உலகம் இயங்கத் தொடங்கியது, செயல்படுகிறது, நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இதற்குப் பின்னிலுள்ள அறிவும், சக்தியும் யாரிடம் இருக்கிறது?
வேதாந்தம் கூறுகிறது: அது பிரம்மமே.
அதாவது, பிரம்மமே நிமித்த காரணமும் கூட!


அத்வைதத்தில் பிரம்மம் – இரண்டையும் கடந்து நிற்கும் காரணம்

அத்வைதம் கூறும் ஒரு தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், பிரம்மம் ஒன்றே இந்த இரண்டுக்குமான காரணமும் கூட
உபாதானமும் அதுவே, நிமித்தமும் அதுவே.

இது ஒரு அதிசயமான கொள்கை. உலகத்தில் நாம் பார்த்து பழகிய காரணங்களை விட இது வெவ்வேறு. உலகத்தில் யாராவது உருவாக்குகிறவரும் (நிமித்தம்), பொருளும் வேறு (உபாதானம்). ஆனால் பிரம்மத்தில் அது ஒன்று தான்.

இதை பஞ்சிகரணம், மாயா, அவித்யா, போன்ற வேதாந்தக் கொள்கைகள் விளக்குகின்றன.


தத்துவ விளக்கம் – காட்சி & காண்பவன் ஒரேது

உலகம் என்பது நம்மால் அனுபவிக்கப்படும் ஒரு வெளிப்பாடு. ஆனால் அந்த வெளிப்பாட்டிற்கும் காரணம், அறிவும் ஒரேதாய் உள்ளது.
அது யார்?
நம்முள் இருப்பது – சாக்ஷி சித்தா – ஆத்மா.
அதுவே பிரம்மம். அதுவே காரணமற்ற காரணம்.

உலகம் ஒரு மாயையின் விளிம்பு. காரணமும் விளைவும், உருவமும் உருவாக்குவோனும் பிரம்மத்தில் ஒன்றாகவே காணப்படுகிறது.


முனிவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள்?

உபநிஷத்துகளில் நாம் காணும் முக்கியமான வரிகள்:

  • "யதோ வா இமாநி பூதானி ஜாயந்தே..."
    (எதிலிருந்து எல்லாப் பொருட்களும் தோன்றுகின்றனவோ, அதிலேயே அவை நிலைபெற்று, அதிலேயே லயிக்கின்றன – அது தான் பிரம்மம்)

  • "சத்யம் ஞானம் அனந்தம் பிரம்ம"
    (பிரம்மம் என்பது மெய்யும், அறிவும், முடிவில்லாததும்)

இவை அனைத்தும், பிரம்மம் இந்த உலகிற்குப் பொறுப்பான மூலக் காரணம் என்பதையும், அதுவே இயங்கும் சக்தி என்பதையும் உறுதி செய்கின்றன.


முடிவுரை

உலகம் காரணம்-விளைவுகளால் ஆனது. ஆனால் எல்லாக் காரணங்களுக்கும் ஒரு பரமகாரணம் இருக்கிறது.
அதுவே பிரம்மம்.
அதுவே உபாதான காரணம்.
அதுவே நிமித்த காரணம்.
அதுவே நம்முள் இருக்கும் உண்மை சுயம்.

இதை உணர்வதே வாழ்வின் பூரண பூர்த்தி.

அத்வைதம் கூறும் பிரம்மம் – எல்லா உருவங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட யதார்த்தம்

 மனிதன் நித்தமும் தேடிக்கொண்டிருப்பது யாரும் மாற்ற முடியாத, நிரந்தரமான ஆனந்தம். ஆனால் அவன் தேடுவது வெளியில்: பொருட்களில், உறவுகளில், சாதனைகளில். இதையெல்லாம் கடந்த ஒரு உண்மை இருக்கிறது என்று அத்வைத வேதாந்தம் கூறுகிறது. அதுவே பிரம்மம்.

பிரம்மம் என்பது ஒரு கடவுள் உருவம் அல்ல. அது உருவம், பெயர், செயல்பாடு ஆகியவற்றை எல்லாம் கடந்தது. இது அருபம் (உருவமற்றது), அநந்தம் (முடிவற்றது), சத்யம் (மெய்யானது), ஞானம் (அறிவு), ஆனந்தம் (மெய்யான மகிழ்ச்சி) ஆகும். பிரம்மம் என்பது வேதங்களால் – குறிப்பாக உபநிஷத்துகளால் – நமக்குக் கூறப்படும் பேருண்மை.

பிரம்மம் யார்? எங்கே?

அத்வைதம் சுட்டிக்காட்டும் மிக முக்கியமான உண்மை ஒன்று:
"அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி" – நானே பிரம்மம்.

நீயும் நானும் பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடுகளே. நாம் உணர்வதில்லை, ஏனெனில் நாம் நம்மை உடலோடு, மனதோடு, எண்ணங்களோடு இணைத்துக்கொள்கிறோம். ஆனால் உண்மையில், அந்த எல்லா தளங்களையும் கடந்த, எதிலும் இல்லாத, எதிலும் இருக்கின்ற அந்த சாக்ஷி – பார்த்துக்கொண்டிருப்பவன் – அதுவே நம்முடைய இயற்கையான சுயம். அதுவே ஆத்மா. அதே ஆத்மா தான் பிரம்மம்.

பிரம்மத்தை அடையலாமா?

அத்வைதம் சொல்லும் புது வழி இல்லை. அது சொல்லும் ஒன்று: நீ பிரம்மமாகவே இருக்கிறாய். ஆனால் அதை மறந்துவிட்டாய். நினைவு கொள்பதே மோக்ஷம்.
இந்த நினைவு, விவேகம், பாவனை, ச்ரவணம் (கேட்பது), மனனம் (சிந்திப்பது), நிதித்யாசனம் (ஆழ்ந்த தியானம்) மூலமாக உருவாகிறது.

பிரம்மம் – ஒரே ஒன்று

அத்வைதம் கூறுவது மிகவும் வலிமையானது:
ஒரே ஒன்று மட்டுமே உள்ளது. இரண்டாமொன்று இல்லை.
இது உலகத்தையே மாயையாகக் காணும் பார்வையை உருவாக்குகிறது. உலகம் ஒரு தற்காலிக வெளிப்பாடு. அது பிரம்மத்தில் தோன்றி, அதிலேயே மறைகிறது. இதை உணரும்போது, நாம் வேறுபாடுகளால் அலைபாயாமல், எல்லா உயிர்களையும் ஒரே ஆதாரத்திலிருந்து தோன்றியவையாகக் காணலாம்.


இவ்வாறு, அத்வைதம் கூறும் பிரம்மம் என்பது ஒரு மதக் கோட்பாடு அல்ல. அது மனித உணர்வின் உச்சநிலை. உண்மையைப் பற்றிய நேரடி அனுபவத்தின் பாதை. அதைக் கடக்க விரும்புபவர்களுக்கு, அது ஒரு ஒளி. அந்த ஒளியில் நாம் நம்மையே காண்கிறோம்.

சாட்சி பாவனை என்றால் என்ன?

 சாட்சி பாவனை என்பது "நான் செய்பவன் அல்ல, அனுபவிப்பவன் அல்ல, ஆனாலும் எல்லாவற்றையும் தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும் சாட்சியாக உள்ளேன்" என்ற நிலையை உணர்வதாகும். இதற்கு "சாட்சி பாவ" என்றும் "சாட்சி நிலை" என்றும் கூறலாம்.

சாட்சி என்றால் என்ன?

  • "சாட்சி" என்றால் காட்சியாளர் (witness) எனும் பொருள்.
  • ஆத்மா எப்போதும் சாட்சியாகவே இருக்கிறது; அது எந்த செயலிலும் நேரடியாக ஈடுபடுவதில்லை.
  • ஆனால் அஹங்காரம் (Ego) மற்றும் மனம் அதனை மறைத்துவிடும்.

எப்படி அனுபவிக்கலாம்?

  • உங்களது உடல், மனம், எண்ணங்கள், உணர்வுகள், அனுபவங்கள்-all these are observed by you.
  • உங்களது உண்மையான நிலை இதற்குப் புறம்பான "சாட்சி" நிலையாக இருப்பது.
  • "எது நடந்தாலும், நான் சாட்சியாக இருப்பேன்" என்ற பாவனையை வளர்த்தால், இனம் புரியாத அமைதி உருவாகும்.

உதாரணம்:
     ஒரு திரையில் ஒரு திரைப்படம் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. திரை என்ன செய்கிறது? அது எதையும் செய்யாது; ஆனால் அதில் எல்லா காட்சிகளும் தோன்றுகிறது. அதேபோல், ஆத்மா எதையும் செய்யாது; ஆனால் மனம், உடல், உலகம்-எல்லாவற்றையும் அனுபவிக்கின்றது. திரையைப் போல, நாம் உண்மையில் சாட்சியாகவே இருக்கிறோம்.

சாட்சி பாவனையின் பயன்:

·        மனதில் அமைதி உருவாகும்

·        காம-க்ரோதம் போன்ற மன அழுத்தங்கள் குறையும்

·        உலக வாழ்க்கை ஒரு நாடகம் போல தெரியும்

·        ஆத்ம சாக்ஷாத்காரத்திற்கு இது ஒரு பெரிய அடிப்படை

இதை தினமும் பயிற்சி செய்தால், மயக்கம் குறைந்து, தன்னை உண்மையாக உணர முடியும்!

சஹஜ சமாதி என்றால் என்ன?

 

  • "சஹஜ" என்றால் இயற்கையானது; "சமாதி" என்றால் மனஅமைதி, பிரம்ம ஞான நிலை.
  • இது ஒருவரின் நிலையான, உடலுடனே இயங்கும் பரிபூரண ஞான நிலை.
  • நிர்விகல்ப சமாதியில் ஒருவருக்கு உடல் உணர்வே இருக்காது.
  • சஹஜ சமாதியில், ஒருவர் வாழ்க்கையை வழக்கமாக நடத்தினாலும், உள்ளே முழுமையான நிலைத்தன்மை இருக்கும்.

சஹஜ சமாதியின் முக்கிய தன்மைகள்

1. மனம் ஓய்வாகி, இரண்டற்ற உண்மை நிலை இழிவாகி விடும்.
2
. உலகத்தோடு தொடர்பில் இருந்தாலும், அசராமல் இருப்பது.
3
. பகை, பக்தி, சுகம், துக்கம், எந்த மாற்றங்களும் அவரை பாதிக்காது.
4
. நான்-நடத்தை முழுவதுமாக மறைந்து, இறைவனின் விளையாட்டாக மட்டுமே உணர்வார்கள்.
5
. எதிலும் பிணைப்பு இல்லாத பரிபூரண சுதந்திரம்.

சஹஜ சமாதியை அடைந்த மகான்கள்

ஸ்ரீ ரமணர் - உண்மையான சஹஜ சமாதி நிலை உள்ளவர். அவர் எப்போதும் அதில் இருந்தார், ஆனால் மக்களுடன் பேசியும் வழிகாட்டியும் இருந்தார்.
சந்திரசேகர பாரதி மகாராஜ் - பரிபூரண ஞான நிலையுடன் இருந்தவர்.
பகவான் கிருஷ்ணர் - பகவத்கீதையில், உலகத்துடன் இயங்கிய போதிலும், எந்த பிணைப்பு இல்லாத நிலையை எடுத்துக்காட்டினார்.
சொக்கநாத சுவாமிகள், ரமகிருஷ்ணர் - இயல்பாக சமத்வத்துடன் இருந்தவர்கள்.

சஹஜ சமாதி அடைய என்ன செய்ய வேண்டும்?

1. நிரந்தர ஆன்ம விசாரம் (Self-Inquiry)

  • "நான் யார்?" என்கிற விசாரணை.
  • ஸ்ரீ ரமணர் எப்போதும் இதையே போதித்தார்.

2. பக்தியும், விபரீத ஆசைகளை விடுவதும் (Surrender & Detachment)

  • பக்தி வழி - இறைவனிடம் முழுமையாக சரணாகதி ஆகிவிடுதல்.
  • ஞான வழி - "நான்-என்னும் நினைவே பொய்யாகும்" என்று உணர்தல்.

3. தியானம் (Meditation) நின்று, ஜீவன்முக்த நிலைக்கு செல்லுதல்

  • சிலர் நிர்விகல்ப சமாதியில் நின்றுவிடுவார்கள், ஆனால் சஹஜ நிலை அதைவிட மேல்.
  • சஹஜ சமாதி என்பது, ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்காமல், இயல்பாகவே இருக்கும் நிலை.

ரமணர் & சஹஜ சமாதி

  • ஸ்ரீ ரமணர் தன்னுடைய நபரான பேச்சும், செயல்களும் ஒருபோதும் அவருடைய அகத்திலிருக்கும் ஞான நிலையை மாற்றவில்லை.
  • அவர்கள் "நான்" உணர்விலேயே இருந்தார், ஆனால் உலகத்துடன் இயல்பாக பழகினார்.
  • ரமணர் சொன்ன முக்கிய வசனம்:
    "நான் தியானம் செய்யவில்லை, நான் தியான நிலையே ஆகி விட்டேன்!"
    • இதுதான் சஹஜ சமாதி!

சஹஜ சமாதி - இறுதியாக...

நிர்விகல்ப சமாதி என்பது ஒரு "நிலை".
சஹஜ சமாதி என்பது வாழ்வின் ஒரு "இயல்பு".
அது எப்போதும் ஒரு சிறப்பு நிலை அல்ல, அது வாழ்க்கையாகவே மாறிவிடும்!
நமக்கும் இது கிடைக்கலாம் - ஞான விசாரம், பக்தி, ஆத்ம சாக்ஷாத்காரம் மூலம்.

"சஹஜ சமாதி - உடல் இருக்கட்டும், பிரம்மஞானம் என்றும் நிலைக்கட்டும்!" 

அத்வைதம் கூறும் மூன்று அவஸ்தைகள்

  அத்வைத வேதாந்தம், மனித வாழ்க்கையையும், அதன் அனுபவங்களையும் ஆழமாகப் பார்க்கும் ஞானபாரம்பரியம். நாம் அனைவரும் தினமும் மூன்று நிலைகளில் (அவஸ...