மனித மனம் என்பது நெடுங்காலமாகவே தத்துவவாதிகளுக்கும் ஆன்மீக சிந்தனையாளர்களுக்கும் ஆராய்ச்சி பொருள். அத்வைத வேதாந்தத்தில், மனத்தின் செயல்பாடுகள் விருத்திகள் (vṛttis) என்றழைக்கப்படும். இவை எண்ணங்கள், அனுபவங்கள், உணர்வுகள் போன்றவையாக இருக்கலாம். ஆனால், இந்த எண்ணவிருத்திகளுக்கெல்லாம் கடந்த ஒரு உச்சமான மனநிலை உள்ளது. அதுவே அகண்டாகார விருத்தி.
இது யதார்த்த ஞானத்தை (Self-knowledge) பெறும் காலத்தில் ஏற்படும் ஒரு விசேஷமான நிலை. இந்த கட்டுரையில், அந்த அகண்டாகார விருத்தி என்ன, அது எப்போது ஏற்படுகிறது, அதன் தன்மை என்ன என்பவற்றை ஆழமாக ஆராய்வோம்.
விருத்தி – ஒரு முன்னோட்டம்
மனதில் ஒரு பொருள் குறித்து சிந்தனை எழும்பும் போது, அந்த எண்ணத்தையே விருத்தி என அழைக்கின்றனர்.
உதாரணமாக, நாம் ஒரு மலையைப் பார்க்கிறோம். அந்த மலையின் உருவம் எப்படியோ, அதே உருவத்தைக் கொண்டு ஒரு மனவெளிப்பு ஏற்படுகிறது. இதுவே "மலைவிருத்தி".
இவ்வாறு ஒவ்வொரு விருத்திக்கும் ஒரு ஆகாரம் (உருவம்/தன்மை) உள்ளது.
அகாரம் இல்லாத விருத்தி?
பொதுவாக எந்தவொரு விருத்திக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட உருவம் அல்லது பிம்பம் இருக்கும். ஆனால், அந்த உருவம் உடைந்துவிடும் போது – எதையும் பற்றிய உருவம் இல்லாத, ஆனால் பேரறிவாக மட்டுமே நிலைக்கும் ஒரு நிலை உண்டாகிறது. அதுதான்:
அகண்டாகார விருத்தி
(அகண்டம் = உடைந்ததில்லை; ஆகாரம் = உருவம்; விருத்தி = சிந்தனை/மனநிலை)
இதில், மனம் தனித்த தன்மையுடன் அல்லாது, முழுமையாக, எல்லை இல்லாமல் அகண்ட சத்தியத்தையே பிரதிபலிக்கும். இது தான் சத்த சித்த ஆனந்த ச்வரூபமான பிரம்மத்துடன் மனம் ஒன்றாதல்.
இது எப்போது ஏற்படுகிறது?
பயிற்சி, சுருக்கமான விவேகம், ச்ரவணம் – மனனம் – நிதித்யாசனம் மூலமாக, ஒருவர் ஆத்ம ஞானத்தில் நிலைபெறும்போது,
அவருடைய மனத்தில்:
-
எதையும் பற்றிய உருவங்கள் உடைந்து விடுகின்றன
-
'நான் – இது' என்ற இரண்டிணை விலகுகிறது
-
சுத்த சாக்ஷாத்காரமான "அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி" என்ற உணர்வு நிலைபெறுகிறது
அதிகாலையிலுள்ள பசுமை ஒளிபோன்று, மெதுவாக, ஆனால் உறுதியான ஒரு உணர்வாக, இந்த அகண்டாகார விருத்தி ஏற்படுகிறது.
அகண்டாகார விருத்தியின் தன்மை
-
அது இறுதியான விருத்தி – அதன் பிறகு வேறு எந்த சிந்தனையும் தேவை இல்லை.
-
அது ஆத்ம ஜ்ஞானத்தை பிரதிபலிக்கின்றது – அறிவு சுயமே மனத்தில் பிரகாசிக்கிறது.
-
அது மாயையை ஒழிக்கின்றது – ஏனெனில், இது மாயையின் மூலமான 'இரண்டிணை' யைத் தகர்த்து விடுகிறது.
-
அது ஆத்மனுடன் ஒன்றுகிறது – பிரம்மத்தை உருவமற்ற, எல்லையற்ற சாக்ஷியாக உணருகிறது.
முனிவர்கள் கூறும் விளக்கங்கள்
சங்கரர், சுரேஸ்வராசாரியர் போன்றவர்கள் இந்த விருத்தியை 'ஞானத்தின் அகில வடிவம்' என்று வர்ணிக்கின்றனர்.
சங்கரர், பிரம்மசூத்ர பாஷ்யத்தில் இதை இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார்:
"ஞானம் என்பது பிரம்மத்தின் இயல்பே; ஆனால் அந்த ஞானம் மனத்தில் பிரதிபலிக்கும் போது அகண்டாகார விருத்தியாகவே தோன்றுகிறது."
அத்வைத சாதகருக்கான நோக்கம்
ஒரு சாதகர் அகண்டாகார விருத்தி அடைவதற்காகவே:
-
விவேகம் – நித்யம் – அநித்யம் இடையே வேறுபாடறிதல்
-
வைகரியம் – விருப்பங்களை விலக்குதல்
-
ஷட்சம்பத் – மன நிலையை அமைதியுறுத்துதல்
-
முமுக்ஷுத் – மோக்ஷத்திற்கான தீவிர ஆசை
போன்ற நால்வித சாதன சதுஷ்டயங்களை வளர்க்கிறார்.
இந்த சாந்தமான மனமே பிரம்மத்தை பிரதிபலிக்கத் தகுதியான கண்ணாடியாகிறது. அப்போதுதான், அகண்டாகார விருத்தி எனும் சுத்தமான ஞானம் ஒளிர்கிறது.
முடிவுரை
அகண்டாகார விருத்தி என்பது சாதாரண சிந்தனை அல்ல. அது ஒரு அறிவின் விளக்கம். உண்மையான அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி அனுபவத்தின் வெளிப்பாடு. இது தான் ஞானம் – இது தான் மோக்ஷம் – இது தான் ஆத்மார்த்தமான அனுபவம்.
அது வார்த்தைகளால் முற்றிலும் விவரிக்க முடியாதது. ஆனால் நம்முடைய ப்ரயத்நங்களால் அதற்கருகில் நாம் சென்று, உணரலாம்.
No comments:
Post a Comment