மனிதன் நித்தமும் தேடிக்கொண்டிருப்பது யாரும் மாற்ற முடியாத, நிரந்தரமான ஆனந்தம். ஆனால் அவன் தேடுவது வெளியில்: பொருட்களில், உறவுகளில், சாதனைகளில். இதையெல்லாம் கடந்த ஒரு உண்மை இருக்கிறது என்று அத்வைத வேதாந்தம் கூறுகிறது. அதுவே பிரம்மம்.
பிரம்மம் என்பது ஒரு கடவுள் உருவம் அல்ல. அது உருவம், பெயர், செயல்பாடு ஆகியவற்றை எல்லாம் கடந்தது. இது அருபம் (உருவமற்றது), அநந்தம் (முடிவற்றது), சத்யம் (மெய்யானது), ஞானம் (அறிவு), ஆனந்தம் (மெய்யான மகிழ்ச்சி) ஆகும். பிரம்மம் என்பது வேதங்களால் – குறிப்பாக உபநிஷத்துகளால் – நமக்குக் கூறப்படும் பேருண்மை.
பிரம்மம் யார்? எங்கே?
அத்வைதம் சுட்டிக்காட்டும் மிக முக்கியமான உண்மை ஒன்று:
"அஹம் ப்ரஹ்மாஸ்மி" – நானே பிரம்மம்.
நீயும் நானும் பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடுகளே. நாம் உணர்வதில்லை, ஏனெனில் நாம் நம்மை உடலோடு, மனதோடு, எண்ணங்களோடு இணைத்துக்கொள்கிறோம். ஆனால் உண்மையில், அந்த எல்லா தளங்களையும் கடந்த, எதிலும் இல்லாத, எதிலும் இருக்கின்ற அந்த சாக்ஷி – பார்த்துக்கொண்டிருப்பவன் – அதுவே நம்முடைய இயற்கையான சுயம். அதுவே ஆத்மா. அதே ஆத்மா தான் பிரம்மம்.
பிரம்மத்தை அடையலாமா?
அத்வைதம் சொல்லும் புது வழி இல்லை. அது சொல்லும் ஒன்று: நீ பிரம்மமாகவே இருக்கிறாய். ஆனால் அதை மறந்துவிட்டாய். நினைவு கொள்பதே மோக்ஷம்.
இந்த நினைவு, விவேகம், பாவனை, ச்ரவணம் (கேட்பது), மனனம் (சிந்திப்பது), நிதித்யாசனம் (ஆழ்ந்த தியானம்) மூலமாக உருவாகிறது.
பிரம்மம் – ஒரே ஒன்று
அத்வைதம் கூறுவது மிகவும் வலிமையானது:
ஒரே ஒன்று மட்டுமே உள்ளது. இரண்டாமொன்று இல்லை.
இது உலகத்தையே மாயையாகக் காணும் பார்வையை உருவாக்குகிறது. உலகம் ஒரு தற்காலிக வெளிப்பாடு. அது பிரம்மத்தில் தோன்றி, அதிலேயே மறைகிறது. இதை உணரும்போது, நாம் வேறுபாடுகளால் அலைபாயாமல், எல்லா உயிர்களையும் ஒரே ஆதாரத்திலிருந்து தோன்றியவையாகக் காணலாம்.
இவ்வாறு, அத்வைதம் கூறும் பிரம்மம் என்பது ஒரு மதக் கோட்பாடு அல்ல. அது மனித உணர்வின் உச்சநிலை. உண்மையைப் பற்றிய நேரடி அனுபவத்தின் பாதை. அதைக் கடக்க விரும்புபவர்களுக்கு, அது ஒரு ஒளி. அந்த ஒளியில் நாம் நம்மையே காண்கிறோம்.
